فیبروم رحم

فیبروم های رحمی توده های خوش خیمی هستند که بر روی رحم رشد می کنند. علائم ممکن است شامل قاعدگی های سنگین ، گرفتگی ، رابطه جنسی دردناک و تکرر ادرار باشد. گزینه های درمانی نیز برای این مشکل وجود دارد که بر اساس نیاز بیمار از آن ها استفاده می شود.

فیبرومهای رحمی توده های (غیر سرطانی) هستند که از بافت ماهیچه ای رحم ایجاد می شوند.

آنها لیومیوم یا میوم نیز نامیده می شوند. اندازه ، شکل و محل فیبروم ها می تواند بسیار متفاوت باشد. آنها ممکن است در داخل رحم ، در سطح بیرونی یا داخل دیواره آن قرار داشته باشند، یا با ساختاری شبیه ساقه به آن متصل شوند. بانوان ممکن است فقط یک فیبروم و یا چندین فیبروم با اندازه های مختلف داشته باشد. فیبروم ممکن است برای مدت طولانی بسیار کوچک بماند و ناگهان به سرعت رشد کند یا در طی چند سال به آرامی رشد کند.

دلایل ایجاد شدن فیبروم رحمی بسیار زیاد هستند که ما در زیر آن ها را برای شما شرح می دهیم

  • سابقه خانوادگی و موروثی:  بسیاری از افرادی که به این بیماری مبتلا می شوند خواهر یا مادر و یا یکی از افراد نزدیک آن ها نیز به این بیماری مبتلا هستند.
  • هورمون ها: دو هورمون هایی که از تخمدان ها ترشح می شوند استروژن و پروژسترون می باشند و این هورمون ها پس از هر سری عادت ماهیانه پوشش رحمی جدید ایجاد می کنند و این کار باعث به وجود آمدن فیبروم رحمی می شود.
  • بارداری: باردار شدن نیز می تواند باعث افزایش احتمال فیبروم رحم می شود. این مشکل  جزو بیماری های زمان بارداری می باشد و این فیبروم در رحم در طول بارداری بزرگ تر می‌ شود.

فیبروم ممکن است علائم زیر را داشته باشد:

    تغییرات در قاعدگی

  •         دوره های قاعدگی طولانی تر ، مکرر یا سنگین
  •         درد قاعدگی (گرفتگی عضلات)
  •         خونریزی واژینال در مواقعی غیر از قاعدگی
  •         کم خونی

    درد

  •         در ناحیه شکم یا کمر
  •         در طول رابطه جنسی

    فشار

  •         مشکل در دفع ادرار یا تکرر ادرار
  •         یبوست ، درد راست روده یا حرکات دشوار روده
  •         گرفتگی شکم

بزرگ شدن رحم و شکم

ایجاد مشکل در ناباروری

  •       سقط جنین
  •       ناباروری

فیبروئیدها همچنین ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند و در طول معاینه معمول لگن یا در حین آزمایش مشکلات دیگر پیدا شوند.

فیبروئیدها بیشتر در زنان 30 تا 40 ساله شایع هستند ، اما می توانند در هر سنی ایجاد شوند. اگر یکی از افراد خانواده شما (مانند خواهر، مادر و …) به این بیماری مبتلا باشد، درصد ابتلا شما نیز بیشتر است.

روش های تشخیص فیبروم رحم

اولین علائم فیبروم ممکن است در طول معاینه معمول لگن تشخیص داده شود. تعدادی از آزمایشات ممکن است اطلاعات بیشتری در مورد فیبروم ها نشان دهند:

  •     سونوگرافی از امواج صوتی برای ایجاد تصویری از رحم و سایر اندام های لگن استفاده می کند.
  •     هیستروسکوپی از دستگاه باریک (هیستروسکوپ) برای دیدن داخل رحم استفاده می کند. از طریق واژن و دهانه رحم (دهانه رحم) وارد می شود. با این روش به پزشک متخصص اجازه می دهد تا فیبروم را در داخل حفره رحم ببیند.
  •     لاپاراسکوپی از یک دستگاه باریک (لاپاراسکوپ) برای دیدن داخل شکم استفاده می کند. از طریق یک برش کوچک درست در زیر یا از طریق ناف وارد می شود. فیبروئیدهای خارج رحم را می توان با لاپاراسکوپ مشاهده کرد.

درمان فیبروم رحم

فیبروئیدهایی که علائم ایجاد نمی کنند ، کوچک هستند یا در زنانی که نزدیک به یائسگی هستند ایجاد می شوند ، اغلب نیازی به درمان ندارند. برخی علائم و نشانه ها ممکن است نشان دهنده نیاز به درمان باشد:

  •     دوره های قاعدگی شدید یا دردناک که باعث کم خونی می شود یا فعالیت های عادی زن را مختل می کند.
  •     خونریزی بین پریودها
  •     عدم اطمینان از رشد فیبروم یا نوع دیگر تومور ، مانند تومور تخمدان
  •     افزایش سریع رشد فیبروم
  •     ناباروری
  •     درد لگن

درمان دارویی برای برخی از زنان مبتلا به فیبروئید یک گزینه است. داروها ممکن است خونریزی شدید و دوره های دردناکی را که گاهی فیبروم ایجاد می کند ، کاهش دهند.

فیبروم های رحم زمینه ژنتیک دارند در صورت مشاهده هر گونه علائم با پزشک خود مشورت نمایید. در صورتی که سابقه این بیماری در میان اطرافیان شما وجود دارد بهتر است به علائم آن توجه نمایید و تحت کنترل قرار گیرید. انجام جراحی فیبروم های رحمی به ظرافت بسیار زیادی نیاز دارد، در نتیجه به منظور پیشگیری از بروز عوارض ناشی از جراحی حتما در انتخاب پزشک و متخصص زنان دقت لازم را داشته باشید.